Um gagnsemi/mikilvægi óhefðbundinna lækninga

Ég ætlaði að fara að standa við loforð um að skora á Gylfa í Símabæ í rökræður um gagnsemi óhefðbundna lækninga, þegar ég áttaði mig á því að hann er ekki lengur hér á blogginu.

Hver hefur áhuga á að ræða þetta málefni við mig á blogginu og vera þá sá sem talar fyrir óhefðbundnum lækningum?

Koma svo!

Athugasemdir

[Vigdís Stefánsdóttir (IP-tala skráð) 13.5.2011 kl. 17:11]

Það þorir enginn:)

[Jóhanna Magnúsdóttir, 15.5.2011 kl. 07:37]

Hefðbundnar lækningar og óhefðbundnar þurfa að vinna saman.  Margir læknar eru farnir að taka hið "óhefðbundna" inn í sína vinnu.

Það þarf hver og einn að finna út hvað honum hentar og taka ábyrgð á sinni heilsu. 

[Kristinn Theódórsson, 15.5.2011 kl. 14:43]

Ég fékk allavega ekki mikil viðbrögð, Vigdís :)

[Kristinn Theódórsson, 15.5.2011 kl. 14:54]

Jóhanna

Nú bendir töluvert magn samræmdra og viðurkenndra prófana til þess að margt ef ekki flest af því sem við í daglegu tali köllum óhefðbundnar lækningar sé gagnslaust bull. Læknavísindi sem byggja á prófunum og þekkingu (evidence-based medicine) hafa hinsvegar fyrir löngu sannað gildi sitt og eru í raun nánast andstæða hinna fyrrnefndu hvað alla hugmynda- og aðferðafræði snertir.

Að því gefnu að þetta sem ég er að lýsa sé nokkuð rétt verður dálítið erfitt að sjá að læknar geti með góðu móti vísað á óhefðbunda meðferðaraðila án þess að vera um leið að misþyrma eigin heimspeki. Kæmi það t.d. í ljós að með tímanum færi að fjara undan læknisfræðiþekkingu vegna þeirrar hugmyndafræði að púkka eigi upp á kukl á borð við hómópata og höfuðbeina og spjaldhryggsþuklara, væri hugsanlega búið að stíga mikið og vont skref frá vandaðri þjónustu við veika.

Hvað má það kosta kerfið að opna dyrnar fyrir kukli? Er það skilyrðislaust eittvað sem kerfið "þarf" að gera, Jóhanna?

[Sigurgeir Örn (IP-tala skráð) 15.5.2011 kl. 16:29]

Upp á gamanið, í tengingu við notkun óhefðbundna og hefðbundna lækninga, að þá má kannski minna á hluta af hinu gríða skemtilega ljóði Storm efit Tim Minchin.

“By definition”, I begin
“Alternative Medicine”, I continue
“Has either not been proved to work,
Or been proved not to work.
You know what they call “alternative medicine”
That’s been proved to work?
Medicine.”

[Kristinn Theódórsson, 15.5.2011 kl. 16:43]

Já, Minchin er skemmtilegur. Sîðan er þetta einmitt svo dagsatt. Ef aðferðirnar virka, þá köllum við þær ekki lengur "óhefðbundnar", það forskeyti segir nánast einfaldlega að dótið virki ekki.

[Rebekka, 16.5.2011 kl. 06:10]

Það EINA sem mér finnst að hefðbundnar lækningar ættu að "læra" frá óhefðbundnum lækningum er það að reyna að láta sjúklingnum líða vel andlega líka.  Ég held að helsta umkvörtunarefni þeirra sem þurfa að fara oft á spítala er að þar er viðmótið stundum frekar þurrt og stofnanalegt.  Ég tel að gott andlegt ástand sjúklinga hjálpi við að koma þeim aftur til heilsu.

Þetta með að spítalar og læknar séu leiðinlegir er auðvitað ekki algilt og ég veit að mikil bót hefur orðið á þessu sviði.  Kannski læknarnir séu bara nú þegar með þetta á hreinu og vinna hægt að því að bæta sig.

Ef svo er, þá má bara henda restinni af óhefðbundnu lækningunum í ruslið (a.m.k. þeim sem er búið að sanna að virki ekki)  :) 

[Theódór Gunnarsson, 16.5.2011 kl. 17:47]

Mér dettur í hug við að lesa þetta að það sem óhefðbundni geirinn geri fyrir fólk sé einmitt að styðja dálítið andlega við fólk sem í flestum tilfellum myndi hvort eð er batna alveg hjálparlaust.  Þetta er gert með huggulegu bulli um orkuflæði, lífsafl, tíðnir og víddir og allir verða ánægðir, eða að minnsta kosti nógu margir til að kuklararnir hafa nóg að gera.  Fólki batnar fyrr eða síðar af flestum kvillum og oft þakkar það kuklinu batann þegar það jafnaði sig einfaldlega, - en það gerist sjálfsagt líka í opinbera heilbrigðiskerfinu.

Ég tek undir það með Rebekku að það væri gott ef hefðbundni geirinn gæfi sér meiri tíma til að spjalla við fólk og hjálpa því að hjálpa sér sjálft, en það kostar auðvitað peninga, og þar af leiðandi er þetta dálítið eins og framleiðasla á færibandi og mokað í fólk sterakremum og pillum.

[Arnar Pálsson, 17.5.2011 kl. 12:07]

Rebekka og Theódór

Það hefur verið sýnt fram á að fólki líður illa í óvissunni, en finnur til viss léttis (batnar andlega?) um leið og það fær greiningu. 

Það sýnir náttúrulega hversu mikilvægur andlegi þátturinn er. Vandamálið er að lyfjafyrirtæki selja ekki andlega þætti! Þar verður lækna og vísindasamfélagið að taka af skarið, og e.t.v samfélagið líka með því að skaffa umhverfi og stofnanir sem stuðla að bættri andlegri líðan fólks (t.d. með því að byggja álhöll í höfninni ;).

[Arnar, 17.5.2011 kl. 12:45]

Það sem vantar í alla umfjöllun um óhefðbundnarlækningar er eftirfylgni.

Sjúklingnum líður kannski (andlega) miklu betur skömmu eftir 'meðhöndlun' og telur sér trú um að hann sé að læknast.

Það væri hinsvegar fróðlegt að athuga kannski 3-6 mánuðum seinna hversu margir hafa virkilega fengið bót meina sinna.  Og þá náttúrulega við einhverjum öðru en umgangspestum sem ganga fyrir á nokkrum dögum.

[Jóhann (IP-tala skráð) 17.5.2011 kl. 17:46]

Ég held að þú verðir að taka placebo-áhrif með í reikninginn, Kristinn.

Geta mannslíkamans til að lækna sig er ótrúleg.

Þetta er ekki klippt og skorið svið; vísindi vs. snákaolía...

[Hetjan (IP-tala skráð) 18.5.2011 kl. 01:11]

http://www.takingcharge.csh.umn.edu/explore-healing-practices/prayer

[Odie, 18.5.2011 kl. 09:42]

http://www.takingcharge.csh.umn.edu/explore-healing-practices/prayer 

http://seattletimes.nwsource.com/html/health/2002901053_pray31.html

[Egill Óskarsson, 18.5.2011 kl. 10:59]

Lyfleysuáhrif eru einmitt vinur hefðbundinna lækninga og óvinur þeirra óhefðbundnu - enda er alla jafna aldrei getið þess að þegar tekið er tillit til lyfleysuáhrifa þá verður árangur óhefðbundinna lækninga að engu.